Post image for Een hele kluif

Een hele kluif

by Esther on 12 februari 2015

Mijn zoontje slaapt. Hij ligt op zijn zij met zijn handjes op elkaar, alsof hij aan het bidden is. Zijn ademhaling is diep en rustig. Stilletjes sta ik bij zijn ledikant. Een jaar is hij nu en nog steeds voel ik de behoefte om mijn ervaringen te delen. Om anderen te laten weten dat ik het maar lastig vind, dat moederschap. Eigenlijk is zelfs dat woord al een hele kluif, want ik voel me nog altijd geen moeder. Mijn zorgzaamheid, mijn instinct, de beste intenties – het is er allemaal, maar het besef niet. Dus ik ben mama? Van een kind? Het onwerkelijke gevoel van tijdens de zwangerschap en bevalling is nooit helemaal weggegaan.

En dat terwijl, of misschien juist doordat, we 3,5 jaar op die zwangerschap hebben gewacht. Eerst stonden we op een wachtlijst, daarna was het regelmatig ziekenhuis in en ziekenhuis uit. KID, IUI, IVF… Geen enkele afkorting van de afdeling Fertiliteit kende voor ons nog geheimen. We waren open over onze pogingen en dat riep vaak begripvolle en meelevende reacties op. “Wat moet dat zwaar zijn!” riepen kennissen met een bezorgde blik. Ik haalde dan mijn schouders op. Een kind verliezen, dat leek me pas zwaar. Een kind proberen te krijgen niet.

Natuurlijk was dat ene onderzoek geen pretje en waren de inseminaties soms pijnlijk, maar als ik een paar weken later ongesteld werd, duurde de teleurstelling niet lang. Balen, weer niet gelukt. Weer dat pakje tampons op het schap, zodat ik vriendlief niet eens iets hoefde uit te leggen. Weer voor niets werk verschoven of afgezegd vanwege een ziekenhuisafspraak. Heel vervelend, volgende maand proberen we het weer.

Toen het dan toch ineens lukte, overheerste de verbijstering. Zwanger?! Echt? Zou het onzichtbare vruchtje blijven zitten? Zou ik allerlei typische kwaaltjes krijgen, en uiteindelijk een gezond kindje in mijn armen mogen houden?

Met die kwaaltjes viel het mee, met de hele zwangerschap eigenlijk wel. Ik voelde me goed en bereidde me voor op een hopelijk goede afloop. Stapels tijdschriften las ik, we bestelden voor een leuk prijsje een prachtige babykamer en van vriendinnen die het nest al compleet hadden, kregen we ontzettend veel spullen toegeschoven. De lange kraamlijst werd steeds iets korter. Het onzichtbare vruchtje groeide uit tot een actieve buikbaby die zich in de laatste maanden duidelijk liet voelen en zich uiteindelijk na exact 40 weken aankondigde.

De bevalling was vlot en natuurlijk, zoals dat in verloskundeland heet. Ik vond het vooral een angstaanjagende ervaring, maar daarover later meer.

En toen had ik een zoon.

Een puntgaaf, donkerroze mannetje dat me nieuwsgierig aankeek en waarvan ik moest gaan genieten, want dat was wel duidelijk. Ik heb nog nooit zo veel “Geniet ervan!” gehoord en gelezen als in die eerste dagen en weken. Maar ik genoot niet, en dat kost me nog steeds moeite. Het is al te zien op de eerste foto’s en filmpjes die van ons gemaakt zijn. Mijn blik spreekt boekdelen: wat is dit voor een rare trip en waarom moet ik nou ook nog in beeld?

Zo hysterisch als de eerste tijd is het gelukkig niet meer. Het huishouden draait, we werken allebei, de kleine doet het super. Maar mezelf heb ik nog niet volledig teruggevonden. En ik wil zo graag delen hoe het werkelijk is. Dat die hele roze wolk een dikke vette leugen is. Ik kan er een boek over volschrijven.

En daarvan is dit het eerste hoofdstuk.

Een jaar van liefde,

een jaar van pijn,

een jaar van slapeloosheid.

Een jaar van niet jezelf kunnen zijn,

van ongekende broosheid.

Een jaar om snel weer te vergeten,

maar toch niet helemaal.

Een jaar moeder, moet je weten,

dat is toch niet normaal?

  • Eva

    Zal ik nu eens zeggen wat we eigenlijk al lang willen zeggen? Jij moet eens een flinke schop onder je kont hebben. Een jaar lang je zo voelen, dat is niet normaal. En zo lang afwachten is ook niet normaal. Jij hebt serieuze psychische hulp nodig. Niet een halfslachtig praatgroepje. Nee een echte psychiater. Hoe denk je dat het voor je partner is? En na een jaar nog geen moedergevoelens hebben, sorry maar dat is gewoon niet oke. En je willt zo graag vertellen hoe het werkelijk is. Werkelijk? Dus andere moeders, wat die meemaken dat is niet de werkelijkheid? De werkelijkheid is zoals het bij jou gaat? Nee meid, dat is jouw werkelijkheid. Toen jouw zoon pas geboren was zag ik je eens tegen iemand tweeten dat je niet geloofde in de roze wolk. Dat jij liever eerlijk was. Dat stak me. Iedereen die dus wel gelukkig na haar bevalling die liegt? Ook nu haal je die roze wolk weer aan. Dat het een leugen is. Nee dat is het niet. Alleen omdat jij het niet meemaakt wil nog niet zeggen dat we allemaal lopen te liegen hier. Denk eens na. Het gezeur, geklaag, gezeik en de afgunst die jij het laatste jaar tegenover andere jonge moeders hebt slaat nergens op. Als je je zo kut voelt, zoek hulp. Echte hulp. Goede hulp. Wat je moet nu toch ondertussen weten dat het niet vanzelf over gaat. Bij deze een flinke schop onder je kont. Mensen zijn lang genoeg lief tegen je geweest. Doe er nu maar eens wat aan.
    Een andere jonge moeder die een zware bevalling had en toch die roze wolk

    • Esther

      Goeiemorgen Eva, en bedankt voor je uitgebreide reactie. Dit is precies de reden dat ik lang getreuzeld heb erover te schrijven: mijn openheid roept hoe dan ook reacties op, en die zullen niet altijd positief zijn. Ik heb er toch voor gekozen om mijn gevoelens te delen en de kans is groot dat ik dat zal blijven doen – het past bij wie ik ben. Dat betekent ook dat ik soms kwetsende reacties zal moeten incasseren zoals de jouwe.

      In de eerste plaats ben ik wel benieuwd wie ‘we’ zijn.

      In de tweede plaats heb ik niet afgewacht en is het geen halfslachtig praatgroepje, maar gewoon basis-GGZ, waar ik al maanden loop. Ik heb de spreekkamer van de huisarts nog nooit zo vaak van binnen gezien als afgelopen jaar en heb er al een heleboel aan proberen te doen, en dat doe ik nog. Als er iemand is die zich graag anders zou willen voelen en gelukkiger in het leven en het moederschap zou willen staan, dan ben ik het wel. Voor mijn partner is het zwaar en dat realiseer ik me heel goed. Hij is superlief en doet wat hij kan om te helpen. Ik ben stapelgek op mijn zoontje en mijn gevoel voor hem is steeds meer gegroeid, maar ik moet mezelf wel opnieuw uitvinden.

      Je hebt helemaal gelijk dat dit mijn werkelijkheid is. Zo benader ik IdentiTales ook, de werkelijkheid is nooit objectief maar altijd vanuit mijn ogen en die kan er voor jou heel anders uitzien. Dat het mijn waarheid is dat ik geen roze wolk ervaren heb, wil niet zeggen dat jij liegt. Die opvatting zegt meer over jou dan over mij. Ik ben alleen maar blij dat jij die wolk blijkbaar wel ervaren hebt, afgunst daarover heb ik nooit gehad! Mijn doel is laten zien dat het ook anders kan lopen dan heel veel mensen tonen. Zeker online, maar ook IRL zegt iedereen altijd dat het geweldig met hem/haar gaat en zijn er weinig tegengeluiden. Veel mensen lopen rond met depressieve klachten en denken dat ze de enige zijn, totdat je doorvraagt en blijkt dat er ontzettend veel herkenning is.

      Tot slot wil ik je er graag op wijzen dat je mijn gezeur of tweets niet hoeft te lezen als je daar zo’n moeite mee hebt. Niemand verplicht je om mij te volgen. Jij hebt recht op jouw mening, maar pijn doet die wel.

    • Goeiemorgen Eva, en bedankt voor je uitgebreide reactie. Dit is precies de reden dat ik lang getreuzeld heb erover te schrijven: mijn openheid roept hoe dan ook reacties op, en die zullen niet altijd positief zijn. Ik heb er toch voor gekozen om mijn gevoelens te delen en de kans is groot dat ik dat zal blijven doen – het past bij wie ik ben. Dat betekent ook dat ik soms kwetsende reacties zal moeten incasseren zoals de jouwe.

      In de eerste plaats ben ik wel benieuwd wie ‘we’ zijn.

      In de tweede plaats heb ik niet afgewacht en is het geen halfslachtig praatgroepje, maar gewoon basis-GGZ, waar ik al maanden loop. Ik heb de spreekkamer van de huisarts nog nooit zo vaak van binnen gezien als afgelopen jaar en heb er al een heleboel aan proberen te doen, en dat doe ik nog. Als er iemand is die zich graag anders zou willen voelen en gelukkiger in het leven en het moederschap zou willen staan, dan ben ik het wel. Voor mijn partner is het zwaar en dat realiseer ik me heel goed. Hij is superlief en doet wat hij kan om te helpen. Ik ben stapelgek op mijn zoontje en mijn gevoel voor hem is steeds meer gegroeid, maar ik moet mezelf wel opnieuw uitvinden.

      Je hebt helemaal gelijk dat dit mijn werkelijkheid is. Zo benader ik IdentiTales ook, de werkelijkheid is nooit objectief maar altijd vanuit mijn ogen en die kan er voor jou heel anders uitzien. Dat het mijn waarheid is dat ik geen roze wolk ervaren heb, wil niet zeggen dat jij liegt. Die opvatting zegt meer over jou dan over mij. Ik ben alleen maar blij dat jij die wolk blijkbaar wel ervaren hebt, afgunst daarover heb ik nooit gehad! Mijn doel is laten zien dat het ook anders kan lopen dan heel veel mensen tonen. Zeker online, maar ook IRL zegt iedereen altijd dat het geweldig met hem/haar gaat en zijn er weinig tegengeluiden. Veel mensen lopen rond met depressieve klachten en denken dat ze de enige zijn, totdat je doorvraagt en blijkt dat er ontzettend veel herkenning is.

      Tot slot wil ik je er graag op wijzen dat je mijn gezeur of tweets niet hoeft te lezen als je daar zo’n moeite mee hebt. Niemand verplicht je om mij te volgen. Jij hebt recht op jouw mening, maar pijn doet die wel.

    • Adam

      Hallo Eva,

      Blijkbaar roepen bepaalde dingen die Esther heeft geschreven nogal heftige gevoelens bij je op. Dat je die gevoelens wilt uiten en delen, is begrijpelijk. De manier waarop je dat hebt gedaan, is dat niet altijd.

      Dat je meent fel van leer te moeten trekken tegen iemand die je niet eens persoonlijk kent, daarmee toon je jouw onbegrip of is het toch… …bezorgdheid?Dacht je, door “we” te schrijven, ook te moeten spreken uit naam van alle andere vrouwen die de periode van zwangerschap, bevalling en daarna wél in een “roze wolk” hebben doorgebracht? Dat lijkt me echt niet nodig. Zeker, als we mogen geloven dat de “roze wolk”-beleving voor de meerderheid van vrouwen met kinderen geldt.

      Er zijn echter ook veel vrouwen die een en ander anders beleven/hebben beleefd. Vaak willen of durven ze daar niet veel over naar buiten te brengen, omdat ze niet op het onbegrip van andere mensen – over het algemeen ook vrouwen – zitten te wachten.

      Esther heeft zich kwetsbaar opgesteld door wel te schrijven over haar ervaring. Ze wist dat dat bepaalde kritische reacties zou (kunnen) oproepen.

      Zonder iets af te doen aan de plezierige beleving van veel vrouwen van hun zwangerschap e.d., mogen we het concept van de “roze wolk” – niet de beleving ervan – toch vooral toeschrijven aan de marketingafdeling van bedrijven die allerhande babyproducten vervaardigen. Zij voeden die “roze wolk”-ervaring nog eens extra met kreten zoals “U wilt toch ook het beste voor uw kind?”
      Het beste voor een kind is ook en vooral: opgroeien in een omgeving van openheid waar confronterende gevoelens niet hoeven worden weggestopt of tot taboe worden verklaard, maar – hopelijk op een niet-veroordelende wijze – kunnen worden geuit. Omringd door ouders/verzorgers die het kind liefdevol begeleiden op weg naar de volwassenheid.

      Esther is zo’n liefdevolle ouder.

      • Eef

        Kijk, iemand die het snapt :-).

      • Veel dank voor je uitgebreide, bijna filosofische reactie! Ik hoop dat ik erin slaag om hem zulke waarden mee te geven. Dat zou me extra trots maken.

  • elsbeth

    Heel dapper Esther, om dit zo te omschrijven. Met het moederschap is het volgens mij zo, dat zo veel mensen het meemaken dat je al een soort idee hebt van hoe je je ‘moet’ gaan voelen. Als dat vervolgens niet gebeurt, kan ik me goed voorstellen dat je enorm in de war raakt. Dit is hoe jij het hebt beleefd en ik weet voor 100% zeker dat er nu mensen zijn die dit lezen en zo blij zijn dat iemand verwoordt wat zij ook voelen. Het is een precair onderwerp, omdat er zo veel mensen zijn die het heel graag willen en bij wie het niet lukt. Die werpen een blik op jouw blog en denken alleen maar dat je ondankbaar bent. Maar ik lees uit alles dat je dat juist niet bent. En ook niet negatief of lui of wat dan ook. Dit is gewoon jouw ervaring en erover schrijven helpt jou en zeker weten ook heel veel anderen. XX

    • Dat hoop ik ook oprecht, dat er ergens iemand is die er wat aan heeft! Een stuk herkenning, of erkenning. Het is inderdaad een gevoelig onderwerp voor veel mensen, net als het überhaupt wel of geen kinderen willen waar een aantal meiden in mijn omgeving mee worstelt. Alsof je je altijd moet verantwoorden voor je keuze, of nog erger, voor het feit dat je twijfelt.

      Dankbaar ben ik zeker, ik tel mijn zegeningen dagelijks – des te meer omdat het bij ons ook niet bepaald vanzelf ging. En er is zo veel shit in de wereld dat er altijd wel iemand zal zijn met meer ellende, ongeacht wat je meemaakt. Dat doet alleen niets af aan je eigen situatie of gevoelens.

  • Saskia

    Ik sluit me toch ook aan bij Eva. Je hebt wel degelijk erop gezinspeeld, meerdere malen, dat zij met de roze wolk aan het liegen waren. In je blog zeg je het ook, de roze wolk is een leugen. In de tijd na jouw bevalling waren er meerdere meiden net bevallen en je had het zelf misschien niet door, maar de afgunst en het sjagrijn in jouw reacties naar hen toe spatte er vanaf. Provocerend soms zelfs. Alsof je wilde uitlokken dat ze zouden zeggen dat jouw gevoel niet klopte, om jezelf onbewust te straffen? Zo van, zie je wel? Zelfmedelijden helpt in ieder geval niet in deze. Basis GGZ lijkt me ook niet voldoende hiervoor, gespecialiseerdere hulp wel. Probeer dat te krijgen want van wat ik meekrijg is dat echt nodig. Misschien zegt Eva het onbeholpen, maar er zit wel een kern van waarheid in en diep in je hart weet jij dat ook. Trek aan de bel, maar nu echt. Voordat het nog jaren zo blijft. Dat verdient je zoon en jij zelf ook niet. Ofben je bang waar je dan mee geconfronteerd gaat worden? Dat het inderdaad psychisch is en er inderdaad iets niet klopt? Ook dat komt uiteindelijk dan wel weer goed. Maar zielig doen (zelfs tegen bn’ers (glazen huis) zeuren dat je niet aankomt, hallo zeg) dat gaat wel ver vind je niet? Ik wens je succes en sterkte en vooral veel wijsheid.

    • Hoi Saskia,

      Ik vermoed dat dit een kwestie is van hoe iets bedoeld is en hoe iets op een ander overkomt. Provoceren is niets voor mij, afgunst en zelfkastijding ook niet. (Chagrijnig ben ik helaas wel vaak.) Door te delen wat ik voel en ervaar zoek ik vooral herkenning en dat deed ik ook in de eerste tijd na de bevalling. Ik vond en vind het leuk om te horen hoe het andere moeders en kindjes vergaat, welke overeenkomsten er zijn en welke verschillen. Niet omdat de een beter zou zijn dan de ander – een hardnekkig misverstand! – maar om een referentiekader te hebben. Als ik op straat iemand zie met een kinderwagen, kijk ik ook automatisch of het kindje min of meer even oud is als dat van mij. Net als in mijn kennissenkring of bij het consultatiebureau. De een ontwikkelt zich fysiek vlotter, de ander mentaal, de een is groot en de ander klein. Druk of juist rustig, eet alles of lust weinig – de overeenkomsten en verschillen maken het interessant.

      Hulp heb ik en aan die bel is al vele maanden geleden getrokken. Eigenlijk meteen al in de kraamweek, maar toen werd die door veel mensen niet gehoord en weggewuifd. Het zou fijn zijn als jij en anderen konden begrijpen dat ik er niet voor gekozen heb om zo in het leven te staan en dat ik mijn best doe om daar verandering in aan te brengen. En daarvoor ben ik bereid om me kwetsbaar op te stellen en eerlijk naar mezelf te kijken. Ik ben niet bang voor wie ik ben, integendeel, ik wil er juist meer naar leven. Daarom is het belangrijk om me te uiten.

      Een BN’er is voor mij net zo boeiend of onboeiend als ieder ander en over ondergewicht praat ik als het ter sprake komt of me erg dwars zit. Het is niet echt een pretje om een anorectisch figuur te hebben terwijl je dat helemaal niet wilt en telkens weer ziek te worden omdat je weerstand zo slecht is. Ook dat lijkt nog altijd een taboe-onderwerp te zijn.

      In elk geval dank voor je wensen en je tijd.

  • Eef

    Niet jij moet je schamen over dit blog, Esther (en dat doe je gelukkig ook niet), maar Eva zou zich moeten schamen vanwege haar reactie. Het getuigt van weinig inlevingsvermogen om iemand te veroordelen vanwege de gevoelens die de geboorte van een kind teweeg heeft gebracht (en nog steeds brengt). Wie bepaalt wat ‘normaal’ is? De moeders die de roze wolk wél hebben ervaren soms? Waarom? Omdat je beter bent dan een ander als het bij jou toevallig allemaal gaat ‘zoals het hoort’? En wie bepaalt wat hoort en wat niet?

    Dat je afgunstig bent tegenover hen die het moederschap wel als geweldig ervaren snap ik heel goed. Ook ik heb me na de geboorte van mijn dochter lang zo gevoeld zoals jij hier omschrijft. Als je daar eenmaal in zit, lijkt het ook écht alsof alle andere moeders de situatie mooier voorspiegelen dan hij is. Hoe kan het anders dat jij dat absoluut niet ziet/voelt/ervaart?

    Wat veel mensen die zo afgeven op eerlijke openbaringen zoals deze niet snappen is: het kan ook hén overkomen. Het kan iederéén overkomen. In een depressie belanden, een burn-out krijgen, je geen moeder voelen terwijl je er wel één bent; daar kíes je niet voor, dat gebeurt je. Wat onze samenleving moet inzien is dat hard oordelen over degene die het overkomt de situatie alleen maar erger maakt. Je vóelt al zo alleen met al die heftige gevoelens, dus keihard roepen dat dat ‘niet normaal’ is en denken dat het helpt om iemand ‘een schop onder z’n kont te geven’ zorgen alleen nog maar voor meer gevoelens van isolement.

    Ik hoop voor mensen als Eva dat ze, mochten ze op een dag in een vergelijkbare situatie terechtkomen, mensen om zich heen hebben die steun en een luisterend oor bieden, in plaats van ‘eens even lekker de waarheid zeggen’. Want die waarheid bestaat niet, die creëren we allemaal zelf. De wereld zou een stuk beter worden als we dat allemaal wat meer van elkaar gaan respecteren.

    • Afgezien van het feit dat ik geen afgunst gevoeld heb, ben ik blij met je reactie Eef. Niet alleen persoonlijk, maar ook omdat je het breder trekt. We hebben er niets aan om elkaar af te kraken, en inderdaad, ik ken niemand die voor z’n lol kiest voor een depressie of burn-out. Het blijft me verbazen dat je in onze maatschappij beter beide benen kunt breken dan een psychische stoornis op te lopen – dat is tenminste zichtbaar, daar kunnen mensen iets mee. Zeggen dat het niet allemaal koek en ei is, dat is blijkbaar vaak not done. Maar het is voor heel veel mensen wel de dagelijkse realiteit.

  • Nien

    Maar wat doe je als je je benen breekt? Dan ga je naar het ziekenhuis. En wat moet je doen bij psychische problemen? Hulp zoeken. Dat is wat de twee dames met de negatieve reactie zeggen. Dit zijn geen reacties op alleen deze blog, dat zou vreemd zijn, maar op een heel jaar Esther volgen. Een jaar is lang om je zo te voelen. Jullie zien het als afkraken, je naar beneden halen, ik noem het de dingen uitspreken en niet op kousenvoetjes om je heen trippelen. Je wakker schudden. En het kan inderdaad iedereen overkomen, maar de meeste mensen gaan er wat sneller nog meer mee aan de slag. Ik ben depressief geweest. Heel erg. Dus ik weet heus dat niet alles slagroomtaarten en slingers is. Maar in vredesnaam werk aan jezelf.

    • Eef

      @Nien, ik volg Esther nog niet zo lang als jij, maar ik lees hier nergens dat ze geen hulp zoekt. De hulp die ze zocht wordt hier neergezet als ‘halfslachtig praatgroepje’. En waaruit maak je op dat Esther niet aan zichzelf werkt? Serieuze vragen hoor, want ik weet het niet.

    • Het verbaast me dat dit ontaardt in een discussie rond het thema “doet Esther er wel genoeg aan om haar klachten aan te pakken?” en er blijkbaar ook nog eens overheen gelezen wordt dat ik dat wel degelijk doe. Maar wanneer, hoe en wat precies, dat heb ik nooit in detail gezegd. Dat kunnen jullie dus niet weten en ik voel niet de behoefte om me daarover te verantwoorden.

      Nien, je volgt me blijkbaar dus al een jaar. Waarom ben je niet afgehaakt, als ik vragen mag? En nog een serieus bedoelde vraag: je hebt dus zelf een depressie doorgemaakt. Waar was je meer bij gebaat, bij schoppen onder je kont en wakker schudden of bij begrip, herkenning, erkenning en/of een luisterend oor?

  • Ginette

    Ik kan alleen maar zeggen petje af Esther dat je je gevoelens en jou belevingswereld zo goed weet te omschrijven in een blog. En vooral dat je daar voor uit durft te komen. En iemand snel (ver)oordelen is (helaas) altijd zo makkelijk zonder dat je iemand daadwerkelijk kent. Ik lees zulke veroordelingen echter bij jou niet, alleen maar jou eigen belevingswereld en eerlijkheid in hoe je je echt voelt. Ik kan daar alleen maar veel respect voor hebben, ook met hoe je met de negatieve reacties hieronder omgaat zonder enige verwijten of zonder te oordelen. En die hulp heb je zeker wel gezocht, meer dan dat…. Maar ja ook mijn ervaring is helaas dat lezen toch een vak apart blijft. Je bent op de goede weg Esther, laat je niet van de wijs brengen. You go girl!! Xxx

    • De meningen zijn hier duidelijk verdeeld… Dank voor je steun, die waardeer ik erg!